Pierwsza płyta Adele spotkała się ze świetnym przyjęciem, choć po jej wydaniu wciąż głównym rynkiem na którym piosenkarka była znana, był rynek brytyjski. Z czasem jednak, dzięki temu, że polubiło ją BBC (19 trafiło na szczyt ich listy spodziewanych sukcesów 2008 roku), jej piosenki coraz śmielej zaczęli puszczać również prezenterzy w innych krajach Europy, w tym również w Polsce.
Recenzenci zwracali uwagę na to, że mimo iż dziewiętnastoletnia Adela Adkins nie różni się zbytnio od swoich rówieśników, śpiewa o typowych sprawach, które dotyczą młodych ludzi na całym świecie – o miłości, papierosach i drinkach, to jako wykonawczyni staje się królową dramaturgii. W jej głosie dzieje się tyle ciekawych rzeczy, przekazuje tyle emocji, jakby jednocześnie chciała słuchaczom pokazać wszystko to o czym śpiewa.
W kilku wywiadach pojawił się wątek dotyczący alkoholowych inspiracji, które miały pomagać Adele w pisaniu, co wielu publicystów podchwyciło, chcąc za wszelką cenę pokazać ją jako żeńską wersję Nicka Cave’a. Tego typu spekulacji pojawiło się więcej, gdy wyznała, że najlepiej pisze się jej gdy jest w depresji, zapowiedziała też, że pewnie nigdy nie stworzy wesołej piosenki. Na szczęście zanim udało się przylepić jej mroczną, artystowską łatkę, z pomocą znów przyszli uczynni dziennikarze z BBC. Ian Youngs, który przeprowadzał z nią wywiad dla brytyjskiego radia, zaznaczył, że dziewczyna w rozmowie używa cockneya, języka londyńskiej ulicy. Mówi o sobie bez skrępowania i często wybucha śmiechem. Dopiero w studio lub na scenie zamienia się w profesjonalistkę. Prawdą jednak okazały się pogłoski mówiące o tym, że często stres przed koncertem tak bardzo daje się jej we znaki, że ma torsje. Jest to o tyle interesujące, że relacje z licznych koncertów potwierdzają zazwyczaj jej dobrą dyspozycję wokalną i instrumentalną.
Młoda artystka stawała się powoli gwiazdą BBC. Brytyjczykom nie trzeba było więcej, by oszaleli na punkcie Adele. Single Chasing Pavements i Cold Shoulder świetnie radziły sobie w rozgłośniach radiowych i w klubach. Sporo szumu narobił również jedyny zamieszczony na płycie utwór, który był przeróbka. Adele sięgnęła bowiem po Make You Feel My Love, piękną balladę napisaną przez Boba Dylana. To jedna z najczęściej przerabianych piosenek amerykańskiego barda, wykonywali ją wcześniej m.in. Billy Joel, Ronan Keating, Garth Brooks czy Brian Ferry. Interpretacja Adele jest nieco bardziej ekspresyjna, choć towarzyszy jej tylko fortepian, to w muzyce po prostu więcej się dzieje, niż w oryginale Dylana.
Oprócz wymienionych piosenek na uwagę zasługuje niewątpliwie przepełniona soulowym feelingiem, choć wykonana z niesłuchanie oszczędnym akompaniamentem Melt My Heart to Stone. Również bardziej folkowa w sposobie wykonania ballada Daydreamer może się bardzo podobać.
Oczywiście na płycie nie mogło zabraknąć pierwszego przeboju Adele, czyli piosenki Hometown Glory, którą zamieszczono w wersji koncertowej, równie przejmującej, co pięknej.
Niewątpliwie jednak to właśnie Chasing Pavements pozostaje najbardziej znaną piosenką z debiutanckiej płyty brytyjskiej wokalistki.